Podobne artykuły:
Depresja:
Jest jednym z najczęstszych zaburzeń nastroju i jednym z najbardziej zróżnicowanych pod względem objawów. Klasyfikacja zaburzeń depresyjnych opiera się m.in. na ustaleniu ich nasilenia, liczby objawów, przebiegu (epizod, depresja przewlekła itd.) oraz uwarunkowania.
Główne objawy zaburzeń depresyjnych:
Długotrwale obniżony nastrój, anhedonia, stałe poczucie winy, osłabienie koncentracji uwagi i zdolności zapamiętywania, spowolnienie myśli, brak energii, uczucie pustki i bezradności, niska samoocena, brak wiary we własne możliwości, utrata zainteresowań, brak poczucia sensu życia, myśli samobójcze.
Ludzie chorzy na depresję wielką (endogenną) skarżą się również na rozregulowany rytm biologiczny, problemy ze snem (wczesne wybudzanie się), brak apetytu, obniżenie popędu seksualnego, zaburzenia potencji i menstruacji.
Dystymia, to długotrwałe i nieustępliwe stany obniżonego nastroju, apatii, braku chęci do podejmowania działań. Osoby cierpiące na dystymię mają problemy z tzw. codziennym życiem, nie mogą zmotywować się do wykonywania podstawowych czynności.
Ludzie chorzy na depresję często nie zdają sobie sprawy z tego, że ich zdrowie psychiczne jest naruszone i postrzegają swój stan jako element swojego charakteru. Poza tym osoby cierpiące na zaburzenia depresyjne są błędnie przekonane o braku możliwości wyleczenia, uważają, że są w sytuacji bez wyjścia, przez co często nie kierują się do specjalistów, którzy mogą im pomóc.
Leczenie:
+Psychoterapia
Istnieje wiele szkół psychoterapeutycznych zajmujących się depresją. Do najbardziej popularnych należy terapia poznawczo–behawioralna (jedyna mająca poparcie naukowe), psychodynamiczna, gestalt oraz systemowa. W Polsce nie ma jasnych regulacji prawnych dotyczących tego, kto może zostać psychoterapeutą, dlatego też może nim się mianować prawie każdy. Najrozsądniejszym wyjściem w wyborze terapeuty wydaje się więc udanie do psychologa bądź lekarza psychiatry, który ukończył dodatkowo profesjonalną szkołę psychoterapii.
Zazwyczaj, aby pacjent był w stanie podjąć psychoterapię, powinien być poddany również farmakoterapii.
+Farmakoterapia:
- Leki trójpierścieniowe
- Inhibitory monoaminooksydazy (inhibitory MAO)
- Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)
- Leki nieselektywne drugiej i trzeciej generacji
+Elektrowstrząsy
